POCHODZENIE: Turcja. DATA PUBLIKACJI OFICJALNIE OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 15.06.2018. UŻYTKOWOŚĆ: Pies pasterski używany do pilnowania owiec. Aktywne psy, pierwotnie używane jako psy pilnujące owiec; ciężko pracujące; zdolne wytrzymać ekstremalny upał i chłód.

KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 -Pinczery i sznaucery, molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła.Sekcja2.2 Molosy typu górskiego. Bez prób pracy.

ZARYS HISTORII RASY: Choć każdy kraj chętnie opisuje historię rasy w przypadku swych narodowych ras, rzadko możliwe jest ustalenie dokładnej, szczególnie gdy chodzi o psy pilnujące żywego inwentarza. Historia Kangala jest jedną z takich historii. Jednakowoż, jest to rasa głęboko osadzona we współczesnej tureckiej kulturze. Jest to wielce chwalona narodowa rasa Turcji. Nie byłoby przesadnym stwierdzenie, że ludność turecka migrująca z Azji Środkowej, której środki utrzymania opierały się głównie na koczowniczej hodowli zwierząt, przywiozła ze sobą swoje psy z silnym instynktem ochrony żywego inwentarza. Powszechnie wiadomo, że psy chroniące owce i kozy w Azji Środkowej mają różne kolory.Pytanie o pochodzenie Kangala, jakiego znamy dziś, powinno dotyczyć tego, co spowodowało, że w Turcji psy te są bardziej jednolite pod względem typu, a zwłaszcza koloru.Uważa się, że odpowiedź tkwi w obszarze we wschodniej Turcji, w którym ich populacja jest bardzo liczna oraz w rodzaju rasy owiec, z pilnowania której są znane: rasy Akkaraman.

Obie rasy[tj. psów i owiec]wydaje się łączyć taka sama czarna maska na płaszczu w kolorze bułanym (burym); [występują]na rozległych stepach wschodniej Turcji,otoczonych wysokimi górami, tworząc stosunkowo odizolowane populacje. Sugeruje to idealny kamuflaż i adaptację dla obu. Nazwa rasy, Kangal, wydaje się pochodzić od miasta Kangal w prowincji Sivas, gdzie rasa przyciąga uwagę całego świata wyjątkowo wysokiej jakości i jednolitymi w typie okazami.

WRAŻENIE OGÓLNE: Duży, silny, mocnej budowy pies chroniący żywy inwentarz;z ciemną maską. Nie agresywny, ale dobry stróż. Zdolny do [rozwijania] dużej prędkości. Kangal to pies typu molosowatego. Jego budowa jest solidna. Zwarty tułów pokryty jest gęstą sierścią średniej długości. Tułów jest prostokątnego kształtu.

ISTOTNE PROPORCJE:Linie profilu kufy i czaszki są rozbieżne. Długość ciała jest 10-12% większa niż wysokość w kłębie. Głębokość klatki piersiowej stanowi około 50% wysokości w kłębie.

USPOSOBIENIE/TEMPERAMENT: Pewny i odważny, pozbawiony agresji, naturalnie niezależny, bardzo inteligentny i uległy. Dumny i pewny. Lojalny i czuły wobec właścicieli, ale nieufny wobec obcych, gdy pełni służbę.

GŁOWA OKOLICA MÓZGOCZASZKI:Duża, lecz proporcjonalna względem ciała. Czaszka: Szeroka między uszami, nieznacznie zwężająca się ku stopowi. Nieco zaokrąglona. Długość czaszki jest większa niż jej szerokość. Stop: Nieznaczny.

OKOLICA TWARZOCZASZKI: Nos: Czarny. Kufa: Krótsza niż czaszka. Długość kufy stanowi 40-44% długości głowy. Profil tępy, nieznacznie zwężający się ku końcowi. Linia kufy od stopu ku nosowi jest delikatnie opadająca.

Wargi: Bardzo nieznacznie obwisłe, z czarnymi krawędziami. Krawędź górnej wargi nie może sięgać niżej, niż profil żuchwy. Kącik warg przylegający.

Szczęka i żuchwa/Uzębienie: Zęby silne, preferowany zgryz nożycowy;zgryz cęgowy lub odwrócony zgryz nożycowy akceptowalne;brak P1 i M3 nie powinny być karane.

Policzki: Dobrze umięśnione;kości policzkowe są widoczne, ale nie wydatne.

Oczy: W kształcie migdała, od średnich do dużych, wielkości proporcjonalnej do rozmiarów czaszki, szeroko rozstawione, nie ukazujące trzeciej powieki. Od ciemnobrązowych do jasnobrązowych, im ciemniejsze, tym lepsze. Obwódki oczu czarne.

Uszy: Średniej wielkości, trójkątnego kształtu, zaokrąglone na końcach, wiszące, z przednią krawędzią blisko policzka, unoszone, gdy pies jest zaalarmowany.Kopiowane uszy (w krajach, w których jest to dozwolone) są oceniane tak samo, jak niecięte.

SZYJA: Lekko łukowata, mocna, muskularna, długość jest niemal równa długości głowy, raczej gruba. Może mieć bardzo nieznaczne podgardle (łałok). Szyja nie jest noszona w pozycji pionowej.TUŁÓW: Mocny, dobrze umięśniony, boki nie mogą być płaskie.

Górna linia: Lekko wysklepiona nad lędźwiami. Zad nieco wyższy niż wysokość w kłębie.

Kłąb:Mocny, nieznacznie uwydatniony.Grzbiet: Średniej długości, mocny, dobrze umięśniony.

Lędźwie: Nieznacznie wysklepione.Zad: Średniej długości. Umięśniony, dobrze związany z lędźwiami. Opadający pod kątem niemal 30 stopni.

Klatka piersiowa: Głęboka, sięgająca łokci, żebra dobrze wysklepione, klatka piersiowa wystarczająco długa.

Dolna linia brzucha i słabizna: Słabizna nieco podciągnięta.

OGON: Długi, sięgający nieco poniżej stawu skokowego. Górna linia ogona tworzy linię ciągłą z linią zadu;gdy pies jest rozluźniony,ogon noszony nisko ze ścisłym skrętem na końcu. Gdy pies jest pobudzony–ogon noszony wysoko i zakręcony nad grzbietem, szczególnie u samców.

KOŃCZYNY KOŃCZYNY PRZEDNIE: Wrażenie ogólne: Ustawione dość szeroko, proste i o mocnym kośćcu; dobrej długości.

Łopatka: Dobrze umięśniona, ukośna.

Ramię: Musi być umięśnione i mocne. Przylegające do tułowia.

Łokieć: Przylegający do boków, lecz umożliwiający swobodny ruch.

Przedramię: Długości pozostającej w harmonii z tułowiem, o mocnym kośćcu, proste.

Nadgarstek: Mocny. Śródręcze: Mocne, widziane z boku -nieco pochyłe.

Przednie łapy: Mocne, z grubymi opuszkami i dobrze wysklepionymi palcami. Pazury krótkie, preferowane czarne.

KOŃCZYNY TYLNE: Wrażenie ogólne: Mocne, nie przesadnie umięśnione. Tylne łapy –widziane od tyłu –pionowe.

Udo: Długie.Staw kolanowy: Dobrze kątowany.

Podudzie: Umięśnione, mocne.Staw skokowy: Silny, szeroki. Umiarkowanie kątowany.

Śródstopie: Dobrze rozwinięte, umiarkowanej długości i ustawione pionowo do podłoża. Równolegle do siebie.

Tylne łapy: Mocne, z grubymi opuszkami i dobrze wysklepionymi palcami. Pazury krótkie, preferowane czarne. Wilcze pazury są dopuszczalne.

CHÓD/RUCH: Bardzo zdecydowany, linia głowy, szyi i tułowia na tym samym poziomie w ruchu, ruch równomierny, sprężysty i z długim wykrokiem, sprawiający wrażenie pewnego, mocny.Inochód dopuszczalny przy wolnym tempie.

SKÓRA: Średniej grubości, dobrze przylegająca na głowie i tułowiu. Dopuszczalny nieznaczny łałok(podgardle). Kolor skóry zależy od koloru szaty, ale skóra musi być pigmentowana.

SZATA: WŁOS: Długości 3-7 cm, gruby i twardy włos okrywowy, gęste podszycie. Możliwe są zmiany długości włosa w zależności od warunków pogodowych.Włos dłuższy i grubszy na szyi, łopatkach i udach.

MAŚĆ: Całe ciało powinno być jednego koloru. Może on wahać się od płowego do wilczasto-sobolowego. Biel lub jaśniejszy kolor na klatce piersiowej nie jest uważany za wadę, o ile nie zajmuje więcej, niż 10 cm szerokości. Biel na gardle nie jest pożądana. Biel na łapach i stopach jest dopuszczalna. Preferowana jest jednak mniejsza ilość bieli. Pies musi mieć czarną maskę. Maska pokrywa kufę i jest jaśniejsza na czaszce. Uszy ciemne. W połowie lub jednej trzeciej ogona,od jego końca w kierunku podstawy, może znajdować się ciemna linia. Biały koniec ogona jest dopuszczalny.

WIELKOŚĆ I WAGA: Wysokość w kłębie: Psy: 72-78 cm z tolerancją+ /-2 cm Suki: 65-73 cm z tolerancją +/-2 cm

Waga: Psy: 48-60 kg Suki: 40-50 kg WADY: Wszelkie odstępstwa od wyżej wymienionych cech należy uznać za wady, których ocena powinna być proporcjonalna względem ich stopnia oraz wpływu na zdrowie i dobrostan psa.

POWAŻNE WADY: • Czaszka szersza, niż wynosi długość od potylicy do stopu.• Wysokość zadu niższa, niż wysokość w kłębie.• Zbyt lekka lub zbyt ciężka budowa dla psa pracującego.•Nietypowy kształt ogona. Białe łaty na szyi.• Biała linia na kufie i masce.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: •Agresja lub nadmierna bojaźliwość.•Każdy pies, przejawiający fizyczne lub psychiczne nieprawidłowości, powinien zostać zdyskwalifikowany.• Brak typu.• Tyłozgryz. • Przodozgryz większy niż odwrócony zgryz nożycowy.• Zbyt krótka kufa (stanowiąca jedną trzecią długości czaszki). • Bardzo krótka i gładka szata, brak podszerstka.• Brak maski na kufie. • Brązowy nos i pigmentacja. • Oczy różnych kolorów.

UWAGA: • Samce powinny mieć dwa normalnie wykształcone jądra, całkowicie opuszczone do moszny.• Tylko zdrowe funkcjonalnie i klinicznie psy, ukształtowane typowo dla rasy, powinny być używane do hodowli.

TEKST POCHODZI Z Wzorzec FCI N° 331 / 25.06.2018

English French German Italian Portuguese Russian Spanish